شعر | بیگانه

شعر، چکامه و سخن موزون، در میان ادیبان، و مردم جایگاه ویژه ای دارد. زیرا شعر، صنعتی چندهزارساله در زبان است که به جهان بینی شاعر، تلطیف سخن در گفتن حقیقت و در قالبی شیرین و دلکش مجهز است، و به جهت ژرف اندیشی، و جهان بینی شاعر به حقایقی می پردازد، که در هر زمان به گونه ای از حقیقت جهان پرده می گشاید، و مردم همیشه برداشتی تازه از واقعیات نهانی شگرف شعر دارند و از تطابق آن با زمان حال به وجد می آیند.

       بیگانه!                                      5/2/1401

من از خودم بیگانه ام              ای وایِ من دیوانه ام

از من چه دیدی آمدی            بر هم زدی کاشانه ام

روز از پی‌اَت ذهنم روان         شب هم‌چنان آواره ام

از سر گذشت ایفایِ تو            دل می‌تپد در پایِ تو

نقشَت چه شد، بی تو چرا       شیدا شدم سرگشته ام

این من زِ خود بیگانه ام           یا از تو این بیگانگی

بیگانه از تو یا خودم،                دیوانه ام، دیوانه ام

دانلود پی دی اف شعر بیگانهدریافت